Hans Smiers

2008 was voor mij en mijn familie een slecht jaar. Eerst verloor ik binnen een maand mijn beide schoonouders aan kanker en later werd bij mij prostaatkanker geconstateerd. Ik nam mij voor dat mijn vrouw in een jaar niet driemaal aan het graf van een geliefde hoefde te staan. Na een operatie in Gronau bleek vervolgbehandeling noodzakelijk. Zo kwam ik in het Antoni van Leeuwenhoek terecht. Na zeven weken bestraling en een hormoonkuur was het kwaad verdwenen en dat is gelukkig nog steeds zo!

 

Hoe gek het misschien ook klinkt, het AVL voelde voor mij als een warm bed. Altijd vriendelijke behandelaars; alle afspraken op tijd; ruimte voor een goed gesprek etc. Na de behandelingen kwam ik in mijn werk bij de politie in contact met (ex) kanker patiënten en chronisch zieken. Daar hebben we later het platform chronisch zieke politie (PCP) voor opgericht, met als onderdeel een buddysysteem. Zo leerde ik het NFK (Nederlandse Federatie van kanker patiëntenorganisaties) kennen, waarvoor ik vrijwilligerswerk ben gaan doen.

 

Ik ben blij dat ik lid kon worden van de Patiëntenraad om daar mijn kennis en ervaring te kunnen inzetten en anderen te kunnen helpen. Ik kan zo als ervaringsdeskundige iets terugdoen. Ik ben niet meer actief werkzaam en maak hier graag ruim tijd voor vrij. Van nature ben ik een optimist die graag de zonnige kant ziet maar ik sluit mijn ogen niet voor de keerzijde van de medaille.